Bunu daha önce nasıl çözmüştük

Bir yapay zekâ oturumu bir işi her bitirdiğinde ne olduğunu kaydedebilir: dokunduğu alan, yaptığı işlem, ilgili dosyalar ve kısa bir özet (bu kaydın tüm ayrıntıları için bir oturum neleri kaydeder sayfasına bakın). Tek başına her kayıt, uzun bir listede yalnızca bir satırdır. İş bölümleri bu listeyi, gelecekteki bir oturumun gerçekten kullanabileceği bir şeye dönüştürür.

Pathrule, bir çalışma oturumundaki ilgili etkinlikleri bir iş bölümünde toplar. İş bölümü, ekibinizin çözdüğü tek bir işin başlıklı kaydıdır: hangi konularla ilgili olduğunu, dokunduğu yolları ve dosyaları, sürece dahil olan yapay zekâ istemcilerini ve ne zaman yapıldığını içerir. Aylar sonra biri aynı alana tekrar geldiğinde, o iş bölümü hatırlanmak üzere orada durur.

Hatırlama her prompt'ta değil, ihtiyaç olduğunda yapılır

İş bölümleri her isteğe eklenmez. Sıradan bir prompt hiçbir geçmiş eklemez; böylece bağlam pencereniz, kullanmadığınız hafıza için bedel ödemez.

Ajanınız geçmişin önemli olduğu türden bir iş yapıyorsa (hata düzeltme, debug, refactoring ya da alışık olmadığı bir alanı keşfetme), Pathrule döndürdüğü bağlama en ilgili önceki iş bölümlerinden birkaçını ekleyebilir. Ajanınız önceki işleri açıkça da isteyebilir; geçmişe dönük, net ifade edilmiş bir soru ("bunu geçen sefer nasıl halletmiştik") geçmişe bakılması için yeterlidir. Küçük arayüz düzenlemelerinde ve sıfırdan yeni özelliklerde iş bölümleri devreye girmez, çünkü yeni bir işi eski kalıplara bağlamak çoğu zaman faydasından çok zarar getirir.

Bir iş bölümünü ilgili kılan nedir

İlgililik bir tahminden değil, iki basit sinyal ve bir tercihten hesaplanır:

• İşin konusu. Kimlik doğrulamayla ilgili bir iş bölümü, siz kimlik doğrulama tarafına döndüğünüzde adaydır; bir tabloyu biçimlendirirken değil.
• İşin yapıldığı yer. Bir yola dokunmuş bir iş bölümü, siz o yolda ya da onun altında çalışırken adaydır; bu ilişki her iki yönde de geçerlidir.
• Ne kadar yakın zamanda yapıldığı. Yakın tarihli işler eskimiş işlere göre önceliklidir, çünkü kod zamanla değişir ve eski iş bölümleri artık var olmayabilecek bir kod tabanını anlatır.

Sonuç, önceliklendirilmiş kısa bir kümedir: en fazla birkaç iş bölümü, her biri bir bakışta okunabilecek kadar kısa.

Yanlış göstermektense hiç göstermemek

Pathrule yanlış bir şey göstermektense hiçbir şey göstermemeyi tercih eder. Bir iş bölümünün yaptığınız işle gerçek bir örtüşmesi yoksa gösterilmez. Sistem emin değilse sessiz kalır. Çalışma alanınızda güvenilir bir değerlendirme yapmaya yetecek kadar geçmiş henüz birikmemişse, hatırlama erkenden sonlanır ve hiçbir şey döndürmez. Belli belirsiz ilgili işlerden oluşan uzun bir liste görmezsiniz; ya yerini hak etmiş birkaç iş bölümünü görürsünüz ya da hiçbirini.

Kodunuzdan değil, kaydettiklerinizden oluşturulur

İş bölümleri yalnızca ajanlarınızın Pathrule üzerinden kaydettiği etkinliklerden oluşturulur. Pathrule bunları oluşturmak için kaynak dosyalarınızı okumaz, taramaz ya da indekslemez. Çalışma alanınızın geri kalanını yöneten erişim denetimi iş bölümleri için de geçerlidir: iş bölümleri çalışma alanınızla sınırlıdır, ekibinizin kullanıcı bazlı erişimine tabidir ve bunları görebilen herkes için aynıdır.

Cloud'daki hatırlama, saklanan etkinlik kayıtlarından oluşturulur. 180 günden eski etkinlikler zamanlanmış bakım işlemleriyle silinir; dolayısıyla hatırlama her oturumun kalıcı bir kaydı değildir. Yerel saklama ayrı işler.

Bunu nerede bulursunuz

İş bölümleri, yapay zekâ istemcinizin aldığı bağlam aracılığıyla ve işe yaradıkları türden görevlerde gelir. Bunları depo bazında yapılandırmazsınız, prompt prompt da açmazsınız. İş bölümleri, gerçek ve kayda geçmiş işler biriktirmiş bir çalışma alanının doğal bir özelliğidir. Koddan uzaklaşmış, saklanan bir hafıza kaydının ya da kuralın nasıl işaretlenip düzeltildiğini öğrenmek için Öneriler ve öz denetim sayfasına bakın.