PathruleAgent IR
Pathrule'un tek bir görev için kodlama ajanına neyi ilettiği, neyi bilerek dışarıda bıraktığı, bir hafıza kaydının tam metin olarak ya da başlığıyla nasıl geldiği, yetki düzeyinin iletim sırasında nasıl korunduğu ve kanalların istemciler arasında nasıl farklılaştığı.
Bu sayfada
Agent IR, Pathrule'un tek bir ajana tek bir görev için ulaşan içeriğe verdiği addır: Pathrule'un bildiği her şey ile tek bir ajanın tek bir çalıştırması arasındaki sınır.
Bu sınır önemlidir. Burada söz konusu olan, prompt'a eklenmiş bir sorgu değil, bir görev için seçilen, ardından bir istemciye göre biçimlendirilen bilgidir. Ajana ulaşan içerik, önündeki iş için bir araya getirilir ve biçimi, bir aramanın o an ne döndürdüğüne değil, bilinçli bir tasarım kararına dayanır.
Neleri taşır
Tek bir görev için, tek bir kapsamda:
- Geçerli kurallar, kural olarak, kendi bölümlerinde.
- Yol ve prompt için en önemli hafıza kayıtları tam metin olarak, geçerli olan diğerleri ise başlıklarıyla listelenmiş hâlde.
- Geçerli beceriler, adlarıyla; böylece ajan prosedüre ihtiyaç duyduğunda onu yükleyebilir.
- Kişisel tercihleriniz, prompt hook'u olan istemcilerde, çalışma alanının gereksinimlerini önde tutan bir başlık altında. Bkz. User Intelligence.
- Ajanların kod hakkında kaydettiği bulgular, doğrulanması gereken tavsiye olarak çerçevelenmiş hâlde, ajanın istediği bağlamda. Bkz. proje öğrenimi.
- Pathrule Cloud'da doğrulanmış ekip kalıpları. Kimsenin doğrulamadığı öneriler iletilmez.
Bilerek dışarıda bıraktıkları
Çalıştırmayı iyileştirmeyen her şey.
Kayıt tutmaya yönelik alanlar yok, ajanın işine yaramayan dahili tanımlayıcılar yok, deponun başka bölümlerine bağlı bilgiler yok ve onayın gerektiği yerlerde bir kişinin onaylamadığı hiçbir şey yok. Bir öneri, aday bir tercih ya da onaylanmamış bir kural kısıtı iletilmez.
Yapıyı ayakta tutan üç özellik
Tür korunur. Geçmişteki bir düzeltme geçmişteki bir düzeltme olarak, bir kural da kural olarak iletilir. İkisini de "bunu hatırla" düzeyine indirgemek, her birini yararlı kılan şeyi çöpe atmak demektir.
Yetki düzeyi düzleştirilmez, kodlanır. Tavsiye, kesin bir kuralın arkasına aynı ağırlıkla eklenmek yerine açıkça ikincil bir yere yerleştirilir. İletilen içeriği okuyan bir ajan, gereksinimi öneriden ayırt edebilir, çünkü hangisinin hangisi olduğunu iletimin kendisi belirtmiştir. Bkz. Knowledge IR.
Tam metin her zaman tek bir okuma uzaklığındadır. Prompt başına bütçeye sığmayan bir hafıza kaydı atılmaz, başlığıyla listelenir; adıyla okunduğunda ekibinizin yazdığı her şeyi döndürür.
Bir hafıza kaydı ajana nasıl ulaşır
Bir hafıza kaydı ajana üç yoldan biriyle ulaşır.
- Prompt için tam metin olarak. Prompt hook'u olan istemcilerde, yani Claude Code ve Codex'te, Pathrule yol ve prompt için önemli olan hafıza kayıtlarını seçer, önceliklendirir ve en ilgili olanları, prompt başına bir bütçe içinde, ajan işe başlamadan önce tam metin olarak iletir. Oturumda zaten iletilmiş bir hafıza kaydı yeniden gönderilmez.
- Başlığıyla. Geçerli olan ama bütçeye sığmayan hafıza kayıtları başlıklarıyla listelenir; böylece ajan bunların var olduğunu bilir ve herhangi birini
pathrule_read_memoryaracıyla okuyabilir. - Talimat dosyalarında. Pathrule'un her istemci için derlediği dosyalar, çalışma alanının bilgisini ya da bu bilginin bir dizinini, ilgili oldukları yollarda taşır; böylece hiç hook'u olmayan bir istemci bile işe bu bilgiyle başlar.
Bir hafıza kaydını adıyla okumak bir iletim değildir. Her zaman tam metni döndürür, çünkü açık bir okuma, kaynağın kendisine yönelik bir taleptir.
Neyin tam metin, neyin yalnızca ad olarak geldiği bütçeyi daha ayrıntılı anlatır, aramanın nasıl çalıştığı ise seçimin nasıl yapıldığını açıklar.
Derlenmiş iletimin geçerli olduğu yerler
Bunun ne kadarının ajan istemeden geldiği, istemcinin hook'larına bağlıdır.
| İstemci | Otomatik olarak gelenler |
|---|---|
| Claude Code, Codex | Oturum başında talimat dosyaları, ayrıca prompt hook'u üzerinden prompt başına iletim. |
| Cursor, GitHub Copilot | Talimat dosyaları, ayrıca oturum ve araç hook'larından gelen bağlam. Prompt hook'u yok. |
| Windsurf | Kendi kurallar dosyası. Hook yok; daha derin bağlam MCP üzerinden gelir. |
| Remote MCP istemcileri | Otomatik hiçbir şey yok. Ajan MCP araçları üzerinden ister. |
Remote MCP, barındırılan bir araç uç noktasıdır. Hiçbir hook kurmaz ve yerel dosya yazmaz; bu yüzden bilgiyi isteyen uzak bir istemci, bilgiyi ajanın harekete geçtiği anda ileten yerel bir hook ile aynı şey değildir. Bu yollardan hangisinde olursa olsun, her ajan pathrule_get_context aracıyla daha fazlasını isteyebilir.
Ajandan bağımsız
Neyin seçileceği, hangi ajanın çalışmak üzere olduğuna asla bağlı değildir. Aynı bilgi bir kez biçimlendirilir ve her istemci onu kendi yerleşik mekanizmasıyla alır: talimat dosyaları, varsa hook'ları ve MCP. Bkz. hook'ların nasıl çalıştığı.
Ajan bağımsızlığını bir hedef olmaktan çıkarıp yapının bir parçası yapan da budur. Claude'a göre şekillenmiş bir bilgi ya da Codex'e göre şekillenmiş bir bilgi yoktur; yalnızca bilginin kendisi ve onu taşıyan zarf vardır. İstemciler arasında değişen, bu bilginin ne kadarının istenmeden gelebildiğidir ve yukarıdaki tablo bunu açıkça gösterir.