Bir kalıbı içe aktarma

Herhangi bir kalıbı iki yolla benimseyebilirsiniz. Token'ını bağlı herhangi bir yapay zekâ asistanına yapıştırıp parçaları Pathrule'un sizin yerinize doğru yollara yazmasını sağlayabilir ya da paketi katalogdan elle kopyalayabilirsiniz.

Referans token'ı

Her kalıbın şu biçimde bir referans token'ı vardır:

::pathrule:package:<slug>

Örneğin Next.js App Router kalıbının token'ı ::pathrule:package:nextjs-app-router şeklindedir. Token, her katalog sayfasında kopyalanmaya hazır olarak gösterilir.

::pathrule: öneki ayrılmış bir ad alanıdır. ::skill-name çağırma yolundan önce eşleştirilir; bu yüzden bir kalıp token'ı hiçbir zaman bir beceriyle karıştırılmaz ve beceri keşfini hiçbir zaman tetiklemez. Bu ayrım hem prompt hook'unda hem de bağlam isteğinde geçerlidir.

Token'ı düz metin olarak yapıştırın. Beceri çağırmada olduğu gibi, ters tırnak içindeki ya da bir kod bloğundaki token alıntılanmış kod sayılır ve yok sayılır. Tek bir prompt'a birden fazla token koyabilirsiniz; her kalıp yalnızca bir kez alınır.

Token ile içe aktarma

Bir kalıp eklemek için token'ını bağlı bir çalışma alanında bir prompt'a yapıştırın. Gerisini Pathrule halleder:

1. Token'ı tanır. Pathrule prompt'unuz için bağlamı oluştururken ::pathrule:package:<slug> işaretini algılar ve o slug için bir içe aktarma yönergesi sunar.
2. Yazmadan önce önizleme gösterir. Bir deneme çalıştırması (dry run) kalıbı çözümler ve henüz hiçbir şeyi değiştirmeden kalıbın sürümünü, çözdüğü sorunu, parçalarını ve kullanmayı planladığı yolları döndürür. Bu önizleme kalıbın bildirdiği yolları, stack'leri ve bağımlılıkları da raporlar; böylece asistan kalıbı gerçek projenizle hizalayabilir.
3. Ağacınıza uyan yolları seçer. Bir kalıp önerilen yollar bildirir, ama gerçek depolar birbirinden farklıdır. Asistan yerleşiminize uyan bir temel yol seçer ve kalıbın yollarını bu temelin altına taşır; böylece parçalar gerçekten ait oldukları yere yerleşir. Bir monorepo'da bir Next.js kalıbının /app kuralları /apps/web/app altına yerleşebilir.
4. Uyumsuzlukta onay ister. Kalıp, projenizin kullanmıyor göründüğü bir stack'i hedefliyorsa (örneğin Expo bulunmayan bir projede bir React Native kalıbı), asistan körü körüne içe aktarmak yerine durur ve kalıbın eklenip eklenmeyeceğini, eklenecekse nereye ekleneceğini size sorar.
5. Paketi yazar. Onay verdiğinizde her parça normal yazma yolundan oluşturulur: bir hafıza kaydı hafıza kaydı olur, bir kural kapsam türü ve önceliğiyle birlikte kural olur, bir beceri de geldiği kalıpla etiketlenmiş, çağrılabilir bir beceri olur. Her yol boyunca eksik düğümler gerektiğinde oluşturulur.

Ardından asistan tek satırlık bir özet iletir; örneğin kaç kural, hafıza kaydı ve becerinin içe aktarıldığını, kaçının zaten mevcut olduğunu ve kaçının başarısız olduğunu bildirir.

İçe aktarmadan sonra parçalar sıradan çalışma alanı içeriğidir. Kendi yazdığınız her şeyle aynı hook'lar ve aynı arama üzerinden gelirler ve onları aynı şekilde düzenlersiniz. İçe aktarılan bir kural tavsiye niteliğinde gelir: bağlam olarak eşlik eder ve bir kişi onun için çalıştırılabilir bir kısıtı onaylamadıkça hiçbir düzenlemeyi engellemez (bkz. Güvenlik bariyeri olarak kurallar).

İçe aktarma sizin adınıza yazar. Her parça diğer tüm yazma işlemleriyle aynı erişim denetiminden geçer; bu nedenle bir ekipte hedef çalışma alanına yazma erişiminiz olması gerekir: Viewer rolündeki biri içe aktarma yapamaz. Bkz. Roller ve izinler.

Elle kopyalayarak içe aktarma

Bir kalıbı kullanmak için token'a ihtiyacınız yok. Her katalog sayfasında, paketin tamamını düz Markdown olarak kopyalayan bir "Manual copy (full bundle)" eylemi bulunur; her parça türü ve hedef yoluyla, her kural da kapsamı ve önceliğiyle etiketlenmiştir. Bunu asistanınıza ya da kendi notlarınıza yapıştırın ve parçaları istediğiniz yerde yeniden oluşturun. Bu yöntem kurulum da hesap da gerektirmez.

Her kalıp ayrıca /patterns/<slug>/raw adresinde ham Markdown olarak da sunulur; bir asistanın paketin tamamını bir bağlantıdan okumasını istediğinizde bu işinizi kolaylaştırır.

Abonelik değil, başlangıç noktası

Bir kalıbı içe aktarmak, çalışma alanınıza bir kerelik başlangıç içeriği eklemektir. Çalışma alanınızdaki kopya o andan itibaren sizindir; katalogla bağlantılı kalmaz ve siz farkında olmadan değişmez. Pathrule hangi sürümü içe aktardığınızı kaydetmez ve yeni bir sürüm yayımlandığında sizi bilgilendirmez; böylece uyarladığınız içeriğin üzerine hiçbir zaman senkronizasyonla yazılmaz.

Bir kalıbın siz içe aktardıktan sonra değişip değişmediğini görmek için katalog sayfasındaki sürümü ve güncellenme tarihini karşılaştırın, açık pakette de değişiklik günlüğünü okuyun. Yeniden içe aktarmak değişiklikleri getirmez, çünkü başlığı zaten mevcut olan her parça atlanır. Yeni bir sürümü almak için paketi kaldırıp yeniden içe aktarın; bunun, içe aktarılan parçalarda yaptığınız düzenlemelerin yerine geçeceğini unutmayın. Yalnızca iyileştirilmiş tek bir parçayı istiyorsanız onu katalog sayfasından elle kopyalayın.

Yeniden içe aktarma ve kaldırma

• Yeniden içe aktarma hiçbir zaman kopya oluşturmaz. Aynı içe aktarmayı yeniden çalıştırmak, başlığı zaten mevcut olan her parçayı atlar ve nelerin eklendiğini, nelerin zaten bulunduğunu raporlar. Bir hafıza kaydı, kendi yolunda aynı başlığa sahip bir hafıza kaydı varsa mevcut sayılır; bir kural ya da beceri ise çalışma alanının herhangi bir yerinde aynı ada sahip bir tane varsa mevcut sayılır. Atlanan parçalara, düzenlemeler dahil, hiç dokunulmaz. İçe aktarmadan sonra yeniden adlandırdığınız bir parça artık tanınmaz, bu yüzden yeniden içe aktarma onu tekrar ekler.
• Kaldırma tek adımdır. Bir kalıbın tanımı, kendi başlık ve yol listesidir; bu sayede asistanınızdan kalıbı kaldırmasını isteyebilirsiniz ve tek bir çağrı paketin tamamını geri alır. Bir temel yolun altına içe aktardıysanız kaldırırken de aynı temel yolu verin; orada bulunamayan parçalar hata olarak değil, bulunamadı olarak raporlanır.

Kaldırma nelere dokunur

Kaldırma, içe aktarmanın neler oluşturduğunu hatırlayarak değil, her parçayı kendi yolundaki başlığıyla bularak çalışır. Bunun, çalıştırmadan önce bilmeye değer üç sonucu vardır:

• Düzenlenmiş parçalar da kaldırılır. İçe aktardıktan sonra düzenlediğiniz bir hafıza kaydı, kural ya da beceri, başlığı ve yolu değişmediği sürece düzenlemelerinizle birlikte kaldırılır.
• Aynı başlıklı kendi öğeniz de kaldırılır. Kalıbın parçalarından biriyle aynı başlığa sahip bir hafıza kaydını, kuralı ya da beceriyi aynı yolda kendiniz yazdıysanız kaldırma onu da siler. Başlıklar büyük/küçük harf ayrımı gözetilmeden karşılaştırılır.
• Yeniden adlandırılan ya da taşınan parçalar kalır. Bir parçayı yeniden adlandırmak ya da başka bir yola taşımak onu kaldırma işleminin kapsamından çıkarır; geri kalanını kaldırırken tek bir parçayı tutmanın yolu da budur.

Kaldırılan öğeler silinmez, arşivlenir. Bir Cloud çalışma alanında kalıcı olarak silinene kadar çalışma alanı arşivinde kalırlar; bir sahip ya da yönetici bunları web konsolu ayarlarında Workspace, Archive altından geri yükleyebilir.

Nerede çalışır

Token ile içe aktarma ve kaldırma, yerel stdio MCP araçlarını kullanır; bu çalışma ortamı bir Cloud çalışma alanına bağlı olduğunda da durum aynıdır. Remote MCP bu yardımcıları sunmaz. Uzak bir istemci ham paketi okuyabilir ve seçtiği girdileri elindeki bilgi araçlarıyla oluşturabilir.

İçe aktarma, Pathrule CLI ya da VS Code eklentisiyle bağlanmış Claude Code, Codex, Cursor, Windsurf ve GitHub Copilot'ta aynı şekilde çalışır. İçe aktarma ve kaldırma, yerel bir çalışma alanında da bir Pathrule Cloud çalışma alanında da aynı şekilde çalışır. Claude Code ve Codex'te prompt hook'u, token'ı ajan işe başlamadan önce yakalar. Cursor, GitHub Copilot ve Windsurf'te prompt hook'u yoktur; bu yüzden bu araçlarda asistan aynı içe aktarma ve kaldırma iş akışını bağlam isteğinden ve talimat dosyalarındaki protokol yönergelerinden öğrenir.

Sırada ne okumalı

• Genel tablo için Kalıplara genel bakış.
• Bir paketin içinde neler olduğu ve sürümlemenin nasıl işlediği için Bir kalıbın anatomisi.
• İçe aktarılan parçaların çalışma alanınıza girdikten sonra nasıl iletildiği için Hook'lar nasıl çalışır.